słońce przebija się przez chmury, chłodne powietrze przypomina mi te wszystkie złe dni które odeszły razem z deszczem. mimo wielu zapewnień nadal boję się że wrócą, chociaż mówisz, "nie bój się deszczu, bo ja jestem deszczem' to wszystko nadal wydaje się co najmniej dziwne i nadal odurza. 2 kryształowe wieże stoją przy wejściu do mojego królestwa. gotowe poddać się tylko wtedy gdy skończy się świat. właściwie wszystko jest ze szkła, właściwie to tylko jakiś żart. przecież nigdy nie miałam królestwa, chociaż tak bardzo zawsze chciałam je mieć.
niebo z klocków i dużo drzwi donikąd. Kometa ma wszystkie klucze, cieszę się, że już nie jestem Kometą. że mogę się bawić na niebie i nie zaśmiecać sobie głowy problemami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz